In 25 jaar verzamel je vele hoogte- en dieptepunten, muzikaal en anderszins. Maar als je het mij vraagt, komen deze ‘ervaringen’ direct bovendrijven.

Café ‘De Kut’ in Etten

Het is denk ik net 1984. We zijn nog maar kort bezig en we spelen gezellige rockabillynummers van Elvis, Stray Cats, Johnny Burnette en wat eigen probeersels. Totdat we in café De Klomp in Etten terecht komen. Fris en vrolijk gaan we aan de slag, maar de drie strontboeren aan de toog vonden het niet nodig zich om te draaien richting het podium. Toen ettelijke pogingen om het gezellig te maken, jammerlijk mislukten, was het genoeg. We zetten Tainted Love in, normaal gesproken een leuke rockabillyversie van de Soft Cell hit en we gingen er volledig op los. Het tempo lag 3 keer hoger, we speelden de kramp in onze ballen en het bloed uit het publiek’s oren. De 4 man crew die we zelf hadden meegnomen gingen volledig uit de plaat en de rest is geschiedenis. Batmobilly was geboren.

Eerste mini-album

Tja, we ontmoetten Bertus Rockhuizen, de platenbaas van het Rockhouse label, voor het eerst in Rotterdam tijdens het Psychobilly festival in 1985. We moesten wel een beetje om hem lachen met z’n zongebruinde harses en z’n witlederen Elvis pak. Maar hij vond ons goed, was onder de indruk van ons optreden. Hij nodigde ons uit om een mini-plaat te komen maken, 7 nummers moesten het worden en we zouden als koningen behandeld worden. Enfin de Fendal Sound studio was inderdaad impressive, maar Bertus had maar poen voor twee dagen.

Een dag opnemen en een dag mixen. Aangezien onze Eric in die tijd nog wel eens overvallen werd door kramp omdat zijn bas nog kut stond ingesteld, waren we hier de hele eerste ochtend al kwijt. Dus restte ons een halve dag om alles op te nemen. We wilden eigenlijk klinken zoals de Engelse Blue Cats, maar dat mislukte volkomen. Maar goed ook achteraf, want die bestonden tenslotte al. Bertus mixte de boel en we vonden het helemaal niks, maar zodra het ding uitwas, werden we van over de hele wereld gebeld en geschreven (dat deden mensen toen nog). En ondanks dat we zelfs na een gewonnen rechtszaak nooit fatsoenlijke royalty afrekeningen van Bertus hebben gekregen, heeft hij ons wel op weg geholpen. We zijn alleen nog steeds benieuwd hoeveel hij er nu echt heeft verkocht, dus inclusief alle zwarte persingen, de eikel.

Deel 2